ХАВАР ИРЛЭЭ

ХАВАР, ХАВАР, ХАВАР . . .

Хорвоогийн өнгийг чимэх гэж өвөлжин өөрийгөө үрээсэн цас хайлж урсаж дууслаа. Хараад байхад гунигтай ч юм шиг, бахархмаарч юм шиг. Хойтон өвөл ирэхэд чинь зөндөөн сонинтой угтана аа.

Удахгүй модод нахиалж, ертөнцийн хамгийн шинэхэн ариухан бүхэн урган соёлно. Тэр үед бас анхны бороо шивэрнэ. Дусал дуслаар шиврэх хаврын анхны бороо . . . Анхны бороо ертөнцийн өнгийг сэргээхдээ намайг ч бас орхихгүй.

Урин салхи маргааш өөд сэтгэлийг минь дагуулна. Харин хаврын тэнгэр нэг л зангаараа байгаасай гэж хүн бүхэн хүсдэг нь нууц биш юм даа.

Зовиур гуниг гэдэг
Зориуд л . . .
Зөвхөн миний
Зүрх сэтгэлийг онилж ирээд байна уу, эсвэл

Зориуд л юм шиг
Зүрх сэтгэлээсээ
Зовиур гунигийг
Хайж олоод байна уу би Өөрөө. . .

Намайг бусдаас харамлах сэтгэлийг чинь мэдрэхдээ
Надад дурлачих вий дээ гэж чамаас би айна.
Айдас хүйдэс хаанаас ирдгийг мэдэхгүй ч
Аяа би ч бас чам руу тэмүүлнэ.

Сайн уу Золоо. Ажил нь сайн биз дээ. Нээрээ тэр үе санаанд орчихлоо. Аймаар шалбаагтай. Машин суудаг газар байсан тийм ээ. Уг нь би тийм газраас айдаг. Миний машин ч өөрөө их шарвадаг машин байсан юмдаг. Яагаад дайраад гарчихсан юм бол доо нээрээ л шар хөдөлсөн юм байлгүй дээ. Эсвэл жендерийн ялгааг хэт өндөрт тавьдаг эрэгтэйчүүдийн занд дургүй дээ тэгсэн юм болов уу.

МИНИЙ НАЙЗЫН МӨРӨӨДЛИЙН НУУР

Миний найзын мөрөөдөл. Тэр маань нэгэн нуурын ертөнцийн тухай өгүүлнэ. Энэхүү ертөнцөд хүмүүс бүгд өөр өөрийн гэсэн нуур байгуулж амьдарна. Том жижиг зөндөөн нуур. Энэд хүмүүс өр шир тавиад хэдэн зуун бээр үргэлжлэх том нуур байгуулна. Харин миний найзын нуур нь жижигхэн. Тэр нууранд зорин ирэх шувуудыг амар амгалан байлгах гэж миний найз чин сэтгэлээсээ мөрөөднө.

“Миний нуур жижигхээн. Би үүнийгээ ядуучуудын нуур гэж нэрлэнэ. Миний нуурыг зорин ирэх шувууд хол нисэж чадахгүй ядарч зүдэрсэн, өвчтэй ч юм уу тийм шувууд байна. Би тэдэнд л зориулж нуураа бүтээнэ. Миний нуур жижигхэн ч ус нь цэнгэг, миний нуур жижигхэн ч загас жараахай элбэг. Гэхдээ том нууранд байдаг бүхий л гайхамшигийг энд бүтээнэ. Яадаг юм бэ ядуучуудын нуур яагаад тансаг байж болохгүй гэж, миний нуурыг зорин ирэх шувуудыг хавар болгон би хүлээж, шувуудын сүрэг болгоныг өөрийн биеэр сэтгэлийн хадаг өргөж, угтана. Харин миний нуурын шувууд намайг хүндлэн хайрлаж, золгоно. Яг л цагаан сараар овгийн ахлагч бүх айлаараа орж зочилдог шиг. Гэхдээ үүнээс илүүтэйгээр нуурын ус багаслаа. Нууранд тайван биш байна гэж над руу дайрч загнаж зүхээсэй” хэмээн миний найз чин сэтгэлээсээ өгүүлнэ. Энэ үгээ хэлэхдээ нүдэнд нь оч гэрэлтэж, гэгээ цацарч харагдана. Үнэхээр ч тэр гэрлийг олж харсан хүн тэр жижигхэн ч гэсэн тайван нууранд амгалан жаргах хүсэлд автана.

Хүний сайхан сэтгэл гэдэг хүсэл мөрөөдөл, үйл бүтээлд нь ингэж тусах юм даа. Сэтгэлээ уудлах тэр уянгат яриаг дууных нь өнгө, хязгааргүй баяр хөөр нь улам чимнэ. Гагцхүү үүнийг олж харж чадсан хүн сэтгэлийн сайхныг нь уншина. Мэдрэхгүй байхын аргагүй тэр их гэрэл гэгээ зөвхөн тэр хүний сэтгэлийн гүнээс ундарна.

Он гарахын өмнө ододтой ярилцлаа

Он гарахын өмнө ододтой ярилцлаа. . . Амьдралдаа ядаж ганц удаа ч гэсэн хүссэн зүйлээ хийж байсан уу гэж одод надаас асуув. Зөндөө дөө зөндөө гэж би хариулахдаа нээрээ юу билээ гэж дотроо бодов. Дандаа л хүний хий гэснийг хийгээд явсан юм биш биз. Хүссэн зүйлээ хийх гэхээр ямар нэгэн зүйлд хүлэгдэж баригдсан юм шиг хүсэл сэтгэлээ боож боомилсон удаа бий бил үү. . . Хариултаа олж чадаагүй байтал одод дахиад асууж байна. Алдсан оносоноо бодож байсан уу гэж. Харин би энэ асуултанд торохгүй хариуллаа. Онож алдсаныг минь одод та л мэднэ. Ондоо хүмүүст ердөө ч хамаагүй. Өнгө өнгийн тууз алгалсан өргөн дардан амьдралын замаар алхахдаа ӨӨРӨӨСӨӨ УРВААГҮЙ л бол юуг ч би алдаанд тооцохгүй гэж. Тэгсэн одод надад хэлж байна. Тэгвэл хүссэн зүйлээ хийх хүслээ битгий хорьж байгаарай гэж.

Ойрдоо блог дээрээ яагаад юм нэмэхгүй байна аа гэж олон олон хүн надаас асуулаа. Би ч бас өөрөөсөө асуулаа. Зав болсонгүй юу. Бичих зүйл олдсонгүй юу. Үгүй ээ. Бичихээсээ айгаад байсан юм гэж дотроос минь хэн нэгэн шивнэв. Бодлоо цэгцэлж чадахгүй байсаар өөрийгөө ч олохоо байх вий дээ гэж сэтгэл минь өвдөв.

ӨӨРИЙГӨӨ ҮРЭХГҮЙ АМЬДАРЦГААЯ

Хаашаа ч хамаагүй холбирч,

Тогтсон ч ажилгүй,

Тодорхой зорилгогүй,

Ажиллаад ч байгаа юм шиг

Үгүй ч юм шиг.

Бүтээгээд ч байгаа юм шиг,

Үгүй ч юм шиг.

Ингэж бодоод өөрийнхөө орон зайг дэнсэлж үзлээ. Миний орон зайг хэн ч юугаар ч нөхөж болох тийм газар олон санагдлаа. Тэгвэл би энд юу хийж байгаа билээ гэж бодогдлоо. Хариуд нь харин өнөөдөр бүтэн 1 цаг зарцуулж, бодлоо хувааалцсан нэг хүний үг санаанд орлоо. "Өөрийгөө битгий үр" гэж.

Тэгээд цааш нь бодлоо. Хаана миний орон зайг юугаар ч нөхөж болохгүй орчин байна вэ гэж. Харин тэнд өөрийгөө үрж дууссан ч харамсах зүйлгүй санагдав.

АНХНЫ ЦАСНААР ТӨРСӨН БОДОЛ

Өчигдөрхөн нэг хүн надад “Хар даа мод ямар гоё шарлаа вэ, яг л уйлж байгаа юм шиг навчис нь унаад л, намар болж дээ” гэж хэлсэн юм. Навчис үнэхээр тансаг шар өнгөний хослол байлаа. Би "зураач байсан бол зурахгүй юу" гэж хариулж билээ. Гэтэл тэр тансаг шар навчис анхны цасыг хүлээж хамаг бүхнээрээ гэрэлтэж байсан нь тэр байжээ. Харин цас сэтгэл шиг цагаахан өнгөөрөө хорвоо дэлхийг тэр чигээр нь уяраан бүрхэв. Удаан эзгүй байсан цасыг хүн бүхэн үгүйлэн санаснаа гайхна. Эзгүй байх хооронд нь энэ хорвоод хүмүүний амьдралын жаргал зовлон ээлжлэн эргэлдсээр сайн муу бүхэн хуралдсаар зөндөөн их болжээ. Харин цас хар санаа, уур бухимдал, зовлон гунигийг юу ч үгүй угааж өгөхөөр улам хүчтэй будран орно.

НАВЧСЫН СЭРЧИГНЭЭН ЮУ ӨГҮҮЛЭВ

Ойн цоорхойд энэ тэрхэн зүйлийг эргэцүүлэн хэвтэхэд
Моддын чөлөөгөөр тэнгэр шагайж, бодлыг минь тольдоно.

Навчсын сэрчигнээн найрал хөгжим мэт уянгатай.
Намайг,
Бас энэд байгаа бүх хүмүүсийг уяраан аргадаж,
Сэтгэлийг минь хөглөх шиг.

Тэр гайхамшигт чимээг эс сонсвол эдгээр модод дэндүү дүнсгэр,
Дэндүү уйтгартай.

Навчсын сэрчигнэх чимээг сайн чагнавал өөр өөрийн гэсэн өнгө аястай л байгаа даа. Мод бүхэн сонин түүхтэй, мөчир бүхэн навч бүхэн өөрийн гэсэн хөг аялгуутай байгаа даа. Энэ модод хэдэн жил болсон бол. Хөөрхий энэ моддыг хэн ч сонсдоггүй болов уу эсвэл өөрсдөө хоорондоо бас сэтгэл санаагаа хуваалцдаг болов уу. Тэр нь бидэнд даанч нууц юм даа.

Хүн гэдэг амьтан дотоод сэтгэлээ илэрхийлж, бие биенээ ойлгож, баяр хөөр, зовлон гунигаа хуваалцаж чаддаг нь юутай их аз заяа вэ хэмээн бодсоор би унтахаар шийдлээ. Модод зүүдэнд минь нууцаа дэлгэхгүй байгаа даа гэж найдсандаа тэр шүү дээ...

Унтаж сэрээд зүүдээ санахыг хичээлээ. Модод зүүдэнд минь салхины тухай өгүүлсэн байлаа...

Өөр бас зөндөөн нууцаасаа модод надад ярьсаан...

Тэр тухай дахин дахин бодож үзлээ. Гэтэл тэр бүхнийг батлах гэсэн мэт яг миний дэргэд нэг содон ургасан мод байх юм. Тэр мод ганцаараа ганцхан талдаа мөчиртэй нөгөө талдаа юу ч үгүй. Яагаад ийм сонин байгаа юм бол. Наран зүгт тэмүүлж мөчирүүд нь ургаж дээ гэж бодтол бусад моднууд зүв зүгээр байлаа.